prof. dr hab. Andrzej Dżugaj

specjalności: biochemia, fizjologia, enzymologia

Prof. dr hab. Andrzej Dżugaj zapoczątkował nowatorski  kierunek badań: enzymologię fizjologiczną.Stypendysta Roche institute of MolecularBiology, Nutley, NJ, USA, wykładowca Southern Illinois University, Carbondale,  Politechniki Wrocławskiej, Akademii Medycznej i Uniwersytetu Wrocławskiego. Współpracował z ośrodkami naukowymi w Getyndze i Lipsku.

Dorobek naukowy to około 100 prac i doniesień, wśród których 47 ukazało się w czasopismach z listy filadelfijskiej. Prof. dr hab. Andrzej Dżugaj pracował w Instytucie Genetyki i Mikrobiologii UW i 6 lat był Prezesem Towarzystwa Biochemicznego.

Zorganizował wiele spotkań naukowych biochemików m.in. polsko – ukraińskie Konferencje im. Jakuba Parnasa, Kongres Federacji Europejskich Towarzystw Biochemicznych, przewodniczył komitetowi naukowemu przygotowanej z Izraelskim Towarzystwem Biochemicznym VIII Konferencji im. Parnasa. W dniu 10 lipca 2016 roku odbyła się zorganizowana przez profesora uroczysta Inauguracja X Konferencji im. J. K. Parnasa.

dr n. med. Norbert Krajczy

Dr n. med. Norbert Krajczy ukończył studia na Wydziale Lekarskim Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. Specjalizację z ginekologii i położnictwa uzyskał pod kierunkiem dr med. G. Buraka w 1982 r. oraz z organizacji ochrony zdrowia w Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie w 1989 r.

W 1986 roku uzyskał tytuł doktora nauk medycznych na Akademii Medycznej w Poznaniu, po obronie rozprawy doktorskiej pt. “Ultrasonograficzna ocena masy płodu w ciąży donoszonej o przebiegu fizjologicznym”, promotorem był Prof. T. Pisarski. Od 1978 roku pracuje w ZOZ w Nysie, od 1991 roku na stanowisku dyrektora, a od 1997 roku jest też ordynatorem oddziału ginekologiczno – położniczego tego Szpitala. Pod jego kierunkiem w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Nysie, napisano i obroniono ponad 100 prac licencjackich, specjalizację z organizacji ochrony w służbie zdrowia uzyskało 17 lekarzy, a siedmiu z zakresu ginekologii i położnictwa. W roku akademickim 2015/2016, Dziekan w Wyższej Szkole Medycznej w Kłodzku.

Po reformie samorządowej i utworzeniu Województwa Opolskiego był w latach 1998 – 2002 pierwszym Przewodniczącym Sejmiku Województwa Opolskiego. W latach 2007 – 2012 był Senatorem RP VII kadencji. W wyborach do samorządu wojewódzkiego w listopadzie 2014 roku uzyskał największą ilość głosów – ponad 12 tysięcy. Przewodniczący Sejmiku obecnej V Kadencji oraz Przewodniczący Komisji Rodziny Zdrowia i Spraw Społecznych. Członek Stowarzyszenia Menadżerów Ochrony Zdrowia i Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, wyróżniony dyplomem Honorowego Członka Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, Menadżer Roku 2013 w ochronie zdrowia wg Ministerstwa Zdrowia. Otrzymał wiele wyróżnień i nagród resortowych.

dr n. hum. Mariusz Skrzypczyk

Studia historyczne na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego – magisterium r. 1980, podyplomowe studia filozoficzno-etyczne na Uniwersytecie Opolskim w latach 1993-1995. Wieloletni nauczyciel historii w szkołach : podstawowej, gimnazjum i noworudzkim LO. W latach 2009-2015 dyrektor Powiatowego Centrum Doradztwa i Poradnictwa Psychologiczno-Pedagogicznego w Kłodzku.

 

W latach 1995-1998 we współpracy z Kuratorium Oświaty ówczesnego województwa wałbrzyskiego prowadził badania systemu wartości młodzieży szkół średnich woj. wałbrzyskiego, których wyniki publikował w Monitorze Szkolnym, czasopiśmie KO jak i w prasie lokalnej. Od r. 1996 prowadził badania socjologiczne społeczności lokalnych – w obliczu traumy transformacji, badania procesu otwierania się granic i tworzenia się pogranicza polsko-czeskiego, a także jego instytucjonalizacji w postaci Euroregionu Glacensis i analizy przejawów transgraniczności, czego pokłosiem było kilkanaście publikacji  naukowych i rozprawa doktorska  obroniona na Uniwersytecie Wrocławskim w 2007 roku na temat: Socjologiczne problemy kształtowania się pogranicza polsko-czeskiego ze szczególnym uwzględnieniem Euroregionu Glacensis.

 

Od 2000 roku prowadził zajęcia ze studentami w Wałbrzyskiej Wyższej Szkole Zarządzania i Przedsiębiorczości, a w latach 2004-2013 także w Polsko-Czeskiej Wyższej Szkole Biznesu i Sportu Colegium Glacense w Nowej Rudzie.

dr n. hum. Małgorzata Felcenloben

Dr n. hum. w zakresie pedagogiki. Pracę doktorską obroniła na Uniwersytecie Wrocławskim Wydział Nauk Historycznych i Pedagogicznych n.t. „Aktywność edukacyjna pielęgniarek i położnych w zakresie doskonalenia zawodowego na obszarze działania Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w Wałbrzychu w latach 2000-2009”. Absolwentka Uniwersytetu Opolskiego Wydział Nauk Historyczno-Pedagogicznych kierunek Pedagogika pracy specjalność Nadzór i kierowanie oraz Akademii Medycznej we Wrocławiu im. Piastów Śląskich kierunek położnictwo.

Położna, ukończyła specjalizację zawodową dla położnych w dziedzinie pielęgniarstwa położniczo-ginekologicznego w Wojewódzkim Ośrodku Doskonalenia Kadr Medycznych w Opolu.  Absolwentka studiów podyplomowych na Akademii Ekonomicznej im. Oskara Langego we Wrocławiu (obecnie Uniwersytet Ekonomiczny) Wydział Zarządzania i Informatyki Menedżerskie Studia „Zarządzanie zakładem opieki zdrowotnej” oraz Uniwersytetu Wrocławskiego na Wydziale Prawa i Administracji i Ekonomii kierunek Prawo pracy i prawo socjalne specjalność organizacja pomocy społecznej oraz  Studium marketingu i zarządzania jakością w jednostkach ochrony zdrowia.

Od wielu lat poprze udział w szkoleniach, sympozjach i konferencjach nabywała doświadczenie w zakresie zarządzania jakością w ochronie zdrowia, nowoczesnego zarządzania w ochronie zdrowia oraz w zakresie administracji samorządowej. Pracowała zawodowo jako: położna, pracownik administracji zakładu opieki zdrowotnej, doradca zawodowy w Powiatowym Zespole ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Kłodzku,  a obecnie od 14 lat w administracji samorządowej na stanowisku Dyrektora Wydziału Zdrowia i Polityki Społecznej w Starostwie Powiatowym w Kłodzku. Współpracuje z samorządem zawodowym Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w Wałbrzychu.

Od wielu lat związana z prowadzeniem działalności dydaktycznej w zakresie kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych w modułach: etyka, deontologia, rozwój zawodowy, promocja zdrowia i edukacja zdrowotna, zakażenia w placówkach ochrony zdrowia, organizacja systemu ochrony zdrowia i pomocy społecznej, teorie pielęgnowania, dydaktyka z elementami edukacji medycznej. Autorka programów kształcenia: kurs kwalifikacyjny dla pielęgniarek i położnych w dziedzinie pielęgniarstwa neonatologicznego, kurs specjalistyczny dla położnych „Podstawy diagnostyki ultrasonograficznej w położnictwie i ginekologii”, kurs specjalizacyjny dla pielęgniarek w dziedzinie promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej, kurs specjalizacyjny dla położnych w dziedzinie pielęgniarstwa położniczego, kurs specjalistyczny dla pielęgniarek „Profilaktyka chorób piersi”.

Aktywnie uczestniczy w wielu szkoleniach i konferencjach dotyczących zdrowia publicznego, ochrony zdrowia i promocji zdrowia, inicjuje i realizuje programy promocji zdrowia.

prof. dr hab. n. med. Juliusz Jakubaszko

prof. dr hab. n. med. Juliusz Jakubaszko
specjalista anestezjologii, intensywnej terapii i medycyny ratunkowej

Afiliacje:
• Ustępujący Prezes Polskiego Towarzystwa Medycyny Ratunkowej ( 2019),
• Członek Zarządu – Skarbnik- Polskiego Towarzystwa Medycyny Ratunkowej
• członek Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia,
• członek Europejskiej Komisji Specjalizacji Lekarskich – Sekcji Medycyny Ratunkowej (UEMS) i Amerykańskiego Kolegium Lekarzy Medycyny Ratunkowe – Sekcji Międzynarodowej (ACEP),
• członek Zarządu Światowej Federacji Medycyny Ratunkowej (IFEM)
• członek Zarządu Europejskiego Towarzystwa Medycyny Ratunkowej (EUSEM)

Prof. Juliusz Jakubaszko ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej we Wrocławiu ( 1969 ).
W 1974 uzyskał specjalizację II stopnia z anestezjologii i intensywnej terapii a w 2000 roku z medycyny ratunkowej.

Autor i wykonawca pierwszego w kraju zabiegu ciągłej hemofiltracji tętniczo-żylnej (CAVH) u pacjenta intensywnej terapii (grudzień 1983). Habilitował się w 1990 roku. Tytuł profesora nauk medycznych otrzymał w 2003 roku.

Główne kierunki badań: – w anestezjologii i intensywnej terapii: monitorowanie funkcji życiowych w stanach krytycznych, terapia nerko-zastępcza, niewydolności wielonarządowe, – w medycynie ratunkowej: zaawansowana resuscytacja krążeniowo-oddechowa, leczenie poresuscytacyjne, stany nagłego zagrożenia życia, postępowanie okołourazowe , organizacja, nauczanie i zarządzanie w systemach ratownictwa medycznego i medycyny katastrof, -w medycynie hiperbarycznej: zastosowania tlenoterapii hiperbarycznej w praktyce intensywnej terapii i medycyny ratunkowej.
W latach 1994-2000 Koordynator Krajowy programu Młodych Menadżerów Szpitalnictwa HOPE przy Standing Committee of Hospitals of European Union.

Pionier polskiej medycyny ratunkowej – organizator pierwszych w kraju Intensywnych Kursów Specjalizacyjnych Medycyny Ratunkowej ( 1999, 2000, 2002 ). Inicjator powołania i członek zespołów przygotowujących projekty legislacyjne dla medycyny ratunkowej i ratownictwa medycznego w polskim systemie ochrony zdrowia ( 1998, 2001). Autor założeń organizacyjnych i zasad funkcjonowania szpitalnego oddziału ratunkowego w szpitalnictwie polskim. Autor szeregu definicji i terminów, które przyjęły się szeroko w polskim nazewnictwie medycznym, jak np.: medycyna ratunkowa, lekarz medycyny ratunkowej, szpitalny oddział ratunkowy (SOR), medyczne czynności ratunkowe, kwalifikowana pierwsza pomoc.

Autor pierwszego polskiego programu podstawowej specjalizacji lekarskiej w zakresie medycyny ratunkowej ( 2000 )
Członek Założyciel Polskiej Rady Resuscytacji (2000).
W latach 1999-2003 i 2008-2014 konsultant krajowy ds. medycyny ratunkowej, w latach 2004-208 konsultant wojewódzki w tej dziedzinie dla Dolnego Śląska.
Organizator i kierownik pierwszych w kraju uniwersyteckich Katedr Medycyny Ratunkowej:
– 2001- Collegium Medicum w Bydgoszczy, – 2004 – Akademia Medyczna we Wrocławiu.
Organizator i konsultant pracowni tlenoterapii hiperbarycznej w Centrum Leczenia Oparzeń w Siemianowicach Śląskich (2003). Organizator i Konsultant Naukowy Centrum Tlenoterapii Hiperbarycznej CREATOR przy Klinice Medycyny Ratunkowej ASK we Wrocławiu (od 2006).
Organizator pierwszego w Polsce i Europie Środkowej Kongresu Medycyny Ratunkowej (CEEM, wrzesień2000) oraz kolejnych sześciu kongresów CEEM: -2004, -2009, -2013, -2015, -2017 i 2019 Organizator dorocznych, od 1992, 28-u Międzynarodowych Zimowych Konferencji Intensywnej Terapii i Medycyny Ratunkowej. Współorganizator Europejskich Kongresów Medycyny Ratunkowej EuSEM ( od 1998). Honorowy Ambasador Kongresów Polskich ( do 2015).
Autor ponad 300 publikacji naukowych.. Redaktor pierwszych 12-u polskich wydań podręczników amerykańskich i brytyjskich do medycyny ratunkowej (w tym: – podręcznika „NMS, S.H.Plantz, J.N.Adler –Medycyna Ratunkowa, Wrocław 2000, – D.M.Cline,O.J.Ma,J.E.Tintinalli – „Medycyna Ratunkowa” (skrót), Wrocław 2003, G.R.Strange,W.R.Ahrens,R.W.Schafermeyer „Medycyna Ratunkowa Wieku Dziecięcego”, Ch.King,F.Henretig – „Podręczny Atlas Zabiegów Ratunkowych u Dzieci”, Wrocław 2003, P.Driscoll, D.Skinner,E.Earlam „ABC Postępowania w urazach” Wrocław 2003 i M.C.Colquhoun,A.J.Handley,T.R.Evans ”ABC Resuscytacji”, Wrocław 2005). Redaktor innych licznych polskich wydań uznanych opracowań medycznych dla lekarzy, pielęgniarek i ratowników medycznych.

Autor pierwszego polskiego podręcznika „Ratownik Medyczny”, Wrocław 2003. Promotor 17 doktoratów. Autor pierwszego polskiego programu specjalizacji lekarzy w zakresie medycyny ratunkowej (CMKP, Warszawa 2000). Autor pierwszego programu nauczania nowego zawodu: licencjonowanego ratownika medycznego. Założyciel i redaktor naczelny czasopisma „Polish Journal of Emergency Medicine”. Członek Polskiego Towarzystwa Anestezjologii i Intensywnej Terapii (PTAiT),

Członek Założyciel Europejskiego Towarzystwa Medycyny Ratunkowej (EuSEM – 1994). Wice-Prezydent EuSEM w latach 1994-2002
Członek Założyciel Polskiego Towarzystwa Medycyny Ratunkowej ( 1999 ) Pierwszy Prezes Polskiego Towarzystwa Medycyny Ratunkowej ( 1999-2019 )
Członek Honorowy: Amerykańskiego Kolegium Lekarzy Medycyny Ratunkowej (ACEP), Amerykańskiej Akademii Medycyny Ratunkowej (AAEM), Irlandzkiego Towarzystwa Medycyny Ratunkowej (IAEM), Europejskiego Towarzystwa Medycyny Ratunkowej (EUSEM). Członek Zarządu i Ambasador Europy w Światowej Federacji Medycyny Ratunkowej (IFEM) – do 2018.
Laureat międzynarodowej nagrody „ Emergency Medicine Founders Award 2017” , nominowany przez Amerykańską Akademię Medycyny Ratunkowej.
Laureat licznych nagród resortowych, w tym prestiżowej „Nagrody Ministra Zdrowia, im. Błogosławionego Gerarda”, za zasługi w tworzeniu i rozwoju polskiego ratownictwa medycznego (2012).
Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1997), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2005) i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2013).